هر لحظه برايت نامه نوشتم،
سپردم به دست باد که تو را بيابد و اين شعر هاي تر مرا براي تو بخواند.
من خسته ام،خسته!!!
مي فهمي؟
ديگر نمي خواهم هر غروب چشم انتظار آمدنت حياط را جارو کنم و يا صبح به صبح براي شنيدن بوي سيب در کنار پنجره چشم انتظار بنشينم.
من خسته ام و ديگر هرگز برايت نامه نخواهم نوشت.
تو چه مي داني چقدر سخت است دستي پيش رود و خالي برگردد.تو از حکايت ليلي و مجنون چه مي داني؟!تو ليلي هزار مجنوني.
من ديگر خسته شدم .
من ديگر خسته شدم بس که نوشتم ونوشتم.
بس که صدا زدم، داد کشيدم،
بس که نامه نوشتم، ناله کردم،
سوختم،آتش گرفتم.
بس که تو نديدي
نشنيدي
نبودي
نخواستي.
باشد!اصلا جواب نامه هايم را نده!من مي روم و ديگر پشت سرم را هم نگاه نمي کنم
در من عقاب منقلبي هست
هرگز نگفته سخن از من نخواه فرود آيم
بگذار روي زرد مرا هرگز نبينند.
من!
همه جا را دنبالت گشتم
جنگل هاي سبز کوه هاي بلند چشم هاي روشن کوچه هاي تاريک
برگ به برگ،سخره به سخره،چشمه به چشمه
دنبال تو بودم و تو رخ ننمودي حتي براي يک لحظه
من خسته شدم بس که هر صبح ديوان حافظم را بر داشتم و هي اين غزل آمد و من خواندم:
چه مستي ست ندانم که رو به ما آورد
که بود ساقي و اين باده از کجا آورد...
خواندم و تو نبودي...
نگو !
نگو که نشنيدي آنگاه که نعره زدم :
اي يار من! اي يار من! اي يار بي زنهار من ...
تو نديدي !
ببين!
ديگر دست از نوشتن کشيدم.
من ديگر ساده نيستم!!!!!!!!
نه!نه!الهي العفو الهي العفو الهي العفو الهي العفو
خدايا مرا ببخش
خدايا توبه
خدايا توبه
اين ماه رمضاني که تمام مي شود اين جان من آتش مي گيرد
هر چه مي خواهد مي گويد
نمي فهمد خدايا بچگي کردم شما ببخش
خداي من،من باز ديوانه شدم...
گفتم امسال ماه رمضاني به در و ديوار مي زنم که ببينمت،
نشد!
حتما يک جاي کار من خراب است
وگرنه تو که بزرگي
تو که رحماني
تو که رحيمي
نرو باش بمان
من اصلا جواب نامه نمي خواهم، من نامه مي نويسم بيشتر از هميشه ، تو اصلا جواب نده ،ولي نرو !
نرو!
بمان!
من هيچ توقعي از تو ندارم
هر جور تو راحتي!
همين سو سوي تو از آن سوي پرده هاي دور برايم بس است!
من که اينجا کاري نمي کنم فقط :
گنه کار گمان آمدنش را در نامه هايم ثبت مي کنم...
نويسنده:نميدونم...
